Barış Akademisyenleri, Geç Gelen Adalet, Adaletsizliğin izini silmez

Barış dedikleri gerekçesiyle binlerce Kamu çalışanı, yüzlerce akademisyenin KHK’larla görevlerinden uzaklaştırılması ve bu davanın on yıldır hâlâ sürmesi, çağımızın adalet anlayışını tartışmalı hale getirmeye fazlasıyla yeter.

 Barış Akademisyenleri, Geç Gelen Adalet, Adaletsizliğin  izini silmez

KHK ile Hukuki Olmayan İhraçlar, Çalınmış Hayatlar

Prof. Dr. Cengiz Erçin, Kocaeli Üniversitesi’ndeki odasına yeniden girdiğinde, o odanın duvarları on yılın ağırlığını taşıyordu. Kapı aralandığında yalnızca bir akademisyen değil, bir çağın sessiz tanığı da içeri adım atmıştı. Barış Akademisyenleri Bildirisi’ne imza attığı için, bir Kanun Hükmünde Kararname’nin soğuk satırlarıyla üniversiteden uzaklaştırılmış, unvanı, emeği, öğrencileri ve geleceği bir anda silinmişti. O günden bu yana geçen on yıl, sadece takvim yapraklarının dökülmesi değildi; çalınmış bir hayatın, kesilmiş bir akademik yolun, yarım bırakılmış derslerin ve suskunlaştırılmış bir vicdanın hesabıydı.

 Barış Akademisyenleri, Geç Gelen Adalet, Adaletsizliğin  izini silmez

 Yargısız İnfaz

KHK’ler, hukuku bir kalkan gibi değil, bir silah gibi kullandı. Mahkeme kararı olmaksızın, savunma hakkı tanınmaksızın, delil aranmaksızın binlerce insanı kamudan, üniversitelerden, hayatlarından sildi. “Güvenlik” adı altında yürütülen bu operasyon, aslında düşüncenin, eleştirinin ve barış çağrısının hedef alındığı bir tasfiyeydi. Cengiz Erçin’in yaşadığı, binlerce Barış Akademisyeninin, öğretmenin, doktorun, memurun ortak kaderiydi. Bir imza, bir cümle, bir duruş… yeterdi. Yeterdi ki, o insanın on yıllarca biriktirdiği emek bir gecede yok sayılsın.

On yıl sonra mahkeme, o ihraç kararını hukuka aykırı buldu. Görevine iade edildi. Kocaeli Üniversitesi’ndeki işine döndü. Bu, bir bireysel zafer gibi görünebilir. Oysa çok daha fazlasıdır. Bu karar, hukukun en nihayetinde KHK’lerin üzerine çıkabildiğini, “olağanüstü” denilen o karanlık dönemin sınırsız olmadığını hatırlatır. Ama aynı zamanda şunu da fısıldar: Adalet, eğer on yıl gecikmişse, o on yılın içinde ne kadar hayatın çalındığını, ne kadar umudun kırıldığını, ne kadar ailenin dağıldığını, ne kadar öğrencinin o hocalarından yoksun kaldığını unutturmamalıdır.

 

 Barış Akademisyenleri, Geç Gelen Adalet, Adaletsizliğin  izini silmez

 Bitmeyen Dava Bilmecesi

Geç gelen adalet, adaletsizliğin izini silmez. Silinmez çünkü o on yıl boyunca Cengiz Erçin’in yerine bir başkası oturmuş, dersler başkaları tarafından verilmiş, akademik unvanlar başka isimlere yazılmış, kurumlar sessizlikle işbirliği yapmıştır. Geç gelen adalet, o sessizliğin de hesabını sormalıdır. Çünkü hukuki olmayan ihraçlar yalnızca bireylerin değil, üniversitenin, bilimin ve düşüncenin de gaspıdır.

Bugün Cengiz Erçin yeniden öğrencilerinin karşısına çıkacak. Belki sesi biraz daha boğuk, belki bakışları biraz daha derinleşmiş olacak. Ama o sınıfın duvarları, on yıl önce yaşananın tanığıdır. Ve o tanıklık, unutulmamalıdır. Çünkü unutulursa, bir sonraki KHK’nin, bir sonraki “güvenlik” operasyonunun, bir sonraki imza avının yolu yeniden açılır.

Adalet, yalnızca mahkeme kararında değil, o kararın ardındaki vicdanda yaşar. On yıl sonra gelen bu iade kararı, “geç kalmış adalet değildir” özdeyişini doğrular. Ama aynı zamanda şunu da bağırır: Bir daha asla, hiçbir düşünce, hiçbir barış çağrısı, hiçbir akademisyen, hukuksuz bir kararnameyle hayatından çalınmamalıdır. Çünkü çalınan yalnızca bir iş değil, bir insanlığın onurudur.

Yorumlar (2)

derya deniz

12 gün önce / 31.10.2026

şüphesiz barış için akademisyenler çok değerli bir iş yaptı ama atılanlar sadece akademisyenlerle sınırlı olmadı... kamudan atılıp da işinden edilen 125-150bin arası khk'lı olduğunu da unutmamak-unutturmak da lazım değil mi???

  |   Beğenmedim 0   |   Cevapla

Mahmut Balpetek

12 gün önce / 31.10.2026

Haklısın yazacağım

  |   Beğenmedim 0   |   Cevapla