Datça, Saat 04.17

Grup, bir araya gelmiş bedenlerden oluşan bir heykel gibi duruyordu. Her biri, depremin acısını sırtında taşıyordu. O gece, mumlar sadece geçmişi anmak için değil, geleceği aydınlatmak içindi. Karanlık, onları yutmaya çalışsa da, alevler direniyordu. Bir mum söndüğünde, diğeri yanıyordu; tıpkı umudun, acının küllerinden doğması gibi.

 Depremin  Üç Yılında  da Sessiz Çığlık

Gece, Datça’nın sokaklarını sarmış bir örtü gibi ağırlaşıyordu. Saat tam 04:17’yi vurduğunda, rüzgarın uğultusu arasında toplanmıştı, oradakiler. Datça Demokrasi Platformu’nun paydaşları, Berkin Elvan Yontusu’nun önünde bir araya gelmişler. Ellerde mumlar, titrek alevlerle yanıyordu. O alevler, sadece üç yıl önce yaşanan depremin karanlığını değil, adaletin kaybolduğu bir yolun izlerini de aydınlatıyordu. Deprem gecesi gibiydi her şey: Ani, yıkıcı ve unutulmaz. Ama bu kez, yıkılan binalar değil, kırılan umutlardı.

Mumların ışığı, rüzgara meydan okuyordu. Her bir alev, bir hikaye anlatıyordu. Kimisi, enkaz altında kalan sevdiklerinin anısına yanıyordu; kimisi, yıllardır cevapsız kalan sorulara. “Helalleşmiyoruz, affetmiyoruz,” diyordu o ışıklar sessizce. Karanlıkta yolunu kaybetmiş bir toplumun feryadıydı bu. Adalet arayışı, üç yıldır bir labirentte dolaşıyordu: Yıkılmış evler, unutulmuş vaatler, ve suskun yetkililer. Ama burada, yontunun gölgesinde, o suskunluk bir haykırışa dönüşüyordu. Rüzgar, melodisini taşıyordu denize doğru – haksızlığa karşı direnişin ezgisini.

Grup, bir araya gelmiş bedenlerden oluşan bir heykel gibi duruyordu. Her biri, depremin acısını sırtında taşıyordu. O gece, mumlar sadece geçmişi anmak için değil, geleceği aydınlatmak içindi. Karanlık, onları yutmaya çalışsa da, alevler direniyordu. Bir mum söndüğünde, diğeri yanıyordu; tıpkı umudun, acının küllerinden doğması gibi.

Tam saat 04:17’de,  saygı duruşu başladı. Zaman durdu sanki. Rüzgar bile sustu. O anda, depremin uğultusu kulaklarda yankılandı yeniden: Yer sallanırken kaybedilen hayatlar, enkazdan yükselen çığlıklar. Duruş bittiğinde, alkışlar patladı. Öfke, sessiz bir fırtına gibi dağıldı havaya. Alkışlar, sadece anma değildi; bir sözdü: “Susmayacağız.” Grup, yavaşça dağılırken, mumların son alevleri söndü. Ama o ışık, içlerinde yanmaya devam ediyordu.

Üç yıl geçmişti, ama yara hala tazeydi. Datça’nın sokakları, o gece bir kez daha aydınlanmıştı. Karanlığa karşı yakılan her mum, bir umut tohumu ekmişti toprağa. Ve rüzgar, o melodiyi taşımaya devam etti.