Datça’nın Rüzgârında Bir Senfoni Karanlık Sular
Akdeniz’in mavi derinliğinde, rüzgârlar eski hikâyeleri taşır. Bir kıyıdan diğerine savrulan hayatlar, dalgaların sırtında değil, insanlığın omuzlarında birikir. Fuat Saka, bu büyük yarayı notalara dönüştürmüş. Elleriyle tuttuğu tellerin arasından yükselen ses, sadece bir beste değil; yeryüzünün en eski acısının, en yeni haliyle dile gelişidir.
Kapitalizmin sınırları aşan en derin sancısı, işte bu göçtür. Nehirler gibi akar insanlar; savaşın küllerinden, kurak toprağın çatlaklarından, açlığın kemirdiği midelerden, yoksulluğun soğuk gecelerinden ve doğanın intikamından kaçarlar. Bir coğrafya yetmez olur onlara. Başka bir coğrafya da yetmez. Çünkü gittikleri yer, aynı sistemin başka bir yüzüdür. Duvarlar yükselir, kapılar kapanır, kalpler katılaşır. Yine de insan, yürümeye devam eder. Çünkü yürümek, bazen hayatta kalmanın tek yoludur.
Fuat Saka bu gerçeği çok iyi bilir. Kendisi de bir göçmen olarak, o yollardan geçmiş biridir. Bu yüzden senfonisi bir şikâyet değil, bir tanıklıktır. “Avrupa İstanbul, Hatay’dan Sonra” adlı eseri, acıyı estetize etmez; onu olduğu gibi, çıplak ve güçlü bir biçimde ortaya koyar. Hatay’ın yıkımından, İstanbul’un kalabalığından, Avrupa’nın soğuk rüzgârlarından süzülen notalar, dinleyeni kendi vicdanına davet eder. Bu, bir sanatçının duruşudur. Saf tutmaktır. Ezilenin, sürüklenenin, kapı önlerinde bekleyenin yanında yer almaktır.
Temmuz ayında Datça’da yankılanacak bu senfoni, sadece bir konser değildir. O, bir buluşmadır. Datça’nın o eşsiz doğasının, zeytin ağaçlarının, badem çiçeklerinin ve lacivert denizin ortasında, insanlığın ortak hikâyesi bir kez daha anlatılacak. Bu sahnelemenin gerçekleşmesi, küçük bir kasabanın büyük bir duyarlılığıdır. Datça halkının, Datça Belediyesi’nin ve Muğla Büyükşehir Belediyesi’nin kurduğu köprüler, bu senfoninin doğduğu topraklarda duyulmasını sağladı. Bir diyalog, bir çaba, bir irade… Ve sonuçta, rüzgârın taşıyacağı notalar.
Datça’da yaz akşamları serin eser. Denizden gelen meltem, zeytin yapraklarını hafifçe kıpırdatır. İşte o meltemin içinde, Fuat Saka’nın senfonisi yükseldiğinde, dinleyiciler sadece müzik dinlemeyecek. Biraz da kendilerini dinleyecekler. Çünkü göç, hepimizin hikâyesidir. Kiminin geçmişinde, kiminin korkusunda, kiminin ise vicdanında saklıdır.
Senfoni çalarken, belki bir mülteci çocuğun gözleri canlanacak zihinlerde. Belki bir anne, kucağındaki bebeğiyle denizi geçenlerin çığlığı duyulacak. Belki de ekolojik yıkımın sessiz çığlığı, kuruyan nehirlerin, yanan ormanların sesi karışacak notalara. Ve o anda, sanat ile gerçeklik arasındaki ince perde kalkacak. Geriye sadece insan kalacak; yaralı, umutlu, inatçı insan.
Datça için senfoni zamanı.
Rüzgâr hazır, deniz hazır, toprak hazır. Şimdi sıra, kalplerin de o büyük ezgiye açılmasında. Fuat Saka’nın notaları, Datça’nın taşlı yollarında, badem kokulu bahçelerinde, dalga sesiyle buluşacak. Ve o buluşmada, belki biraz daha fazla insan, göçün sadece bir istatistik değil, etten kemikten bir hikâye olduğunu hatırlayacak.
Bir senfoniyle değişmez dünya. Ama bir senfoniyle, dünyayı değiştirmek isteyenlerin sayısı artabilir. Datça, bu yaz, işte böyle bir çoğalmaya ev sahipliği yapacak.
Deniz, notaları alıp uzaklara taşıyacak. Belki bir gün, o notalar, hâlâ yollarda olanlara ulaşır. “Yalnız değilsiniz” der. “Birileri sizin hikâyenizi de çalıyor.”
;){kind=link}
Yorumlar (0)