Çanlar Eko Kırım için Çalıyor, Türkiye’de Çanlar Kuraklık İçin Çalıyor
İklim krizi, artık uzak bir gelecek senaryosu değil; kapımızda, tarlalarımızda, ormanlarımızda ve şehirlerimizin havasında kendini hissettiren acil bir gerçeklik. Ancak bu krizi durdurmanın yolu, sadece emisyon hedefleri koymaktan veya uluslararası zirvelerde konuşmaktan geçmiyor. Temel şart, insanın doğanın bir parçası olduğu gerçeğini kabul etmektir. Çünkü doğa insanın varlığının sürdürebilmek için gereken elverişli ortamı yaratmaktadır. Doğa, karbonu tutan, biyoçeşitliliği besleyen ve iklim dengesini sağlayan en büyük müttefikimizdir. Onu tahrip ettiğimiz sürece, ne kadar “yeşil” anlaşma imzalarsak imzalayalım, sonuç hep aynı olacak: Kaybeden taraf insanlık ve gezegen olacak.
Bugün küresel karbon bütçesinin büyük kısmını en zengin %1’lik kesim tüketiyor. Lüks tüketimleri, özel jetleri, dev yatları ve fosil yakıtlara dayalı üretim zincirleriyle bu küçük grup, atmosferi dolduran sera gazlarının orantısız sorumlusu konumunda. Buna karşılık, en fakir %50’lik nüfus ise krizin en ağır bedelini ödüyor: Kuraklık, sel, göç, kıtlık ve sağlık sorunları. Bu adaletsizlik, iklim krizini aynı zamanda derin bir sosyal ve ekonomik adalet meselesi haline getiriyor. Zenginlerin yarattığı tahribatı, yoksullar ve gelecek nesiller ödüyor. Bu düzeni değiştirmeden iklim hedeflerine ulaşmak imkânsız.
Türkiye’de Acil Dönüşüm Şart
Türkiye, bu küresel resmin tam ortasında yer alıyor. Ülkemiz, iklim değişikliğinin etkilerini en şiddetli şekilde hisseden Akdeniz havzasında bulunuyor. Artan sıcaklıklar, azalan yağışlar, orman yangınları ve biyoçeşitlilik kaybı artık rutin hale geldi. Bu noktada en kritik adım, kömürden çıkışın acilen hayata geçirilmesidir. Kömür, hem en kirletici fosil yakıt hem de iklim krizinin en büyük tetikleyicilerinden biri. Türkiye’de hâlâ kömür santrallerine bağımlı enerji politikaları, hem ulusal emisyonları artırıyor hem de halk sağlığını tehdit ediyor. Yenilenebilir enerji kaynaklarına (güneş, rüzgâr, jeotermal) geçiş, enerji bağımsızlığımızı güçlendirirken istihdam da yaratabilir. Ancak bu geçiş, sadece teknik bir değişim değil; aynı zamanda ekolojik politikaların bütüncül bir biçimde uygulanmasını gerektiriyor.
Ormanların korunması, sulak alanların restorasyonu, tarım ve hayvancılıkta sürdürülebilir yöntemlerin yaygınlaştırılması, kentlerde yeşil alanların artırılması… Bunlar, iklim kriziyle mücadelenin olmazsa olmaz parçaları. Ekolojik politikalar, kısa vadeli ekonomik kazançlar uğruna feda edilemez. Aksine, uzun vadede hem ekonomiyi hem de toplumun direncini güçlendirir.
Maden Çılgınlığı ve Ekolojik Kırım
Ne yazık ki Türkiye’de son yıllarda yaşanan madencilik atağı, ekolojik dengeleri hızla bozuyor. 29 ilin topraklarının %67’si maden sahasına dönüştürülmüş durumda. Bu oran korkunç bir gerçeği gözler önüne seriyor: Topraklarımız, ormanlarımız, su havzalarımız ve tarım alanlarımız adım adım maden şirketlerine teslim ediliyor. Her gün yeni maden arama ruhsatları veriliyor, yeni ihaleler açılıyor. Siyanürlü altın madenciliği, taş ocakları, mermer ve diğer maden faaliyetleri, su kaynaklarını kirletiyor, ormanları yok ediyor, biyoçeşitliliği öldürüyor ve yerel halkın geçim kaynaklarını yok ediyor.
Bu vahşi madencilik anlayışı, “kalkınma” adına sunulsa da aslında kısa vadeli rant peşinde koşmaktan başka bir şey değil. Maden sahaları genişledikçe geriye yaşanabilir bir ülke değil, “Madenistan” diyebileceğimiz bir garabet kalıyor. Toprakları delik deşik olmuş, suları zehirlenmiş, havası tozla kaplanmış bir coğrafya. Böyle bir gelecek, ne çocuklarımız ne de gelecek nesiller için kabul edilebilir.
Doğayı Korumadan İklim Krizini Durdurmak Mümkün Değil!
Kapitalist sistemde doğayı gerçek manada korumak mümkün olmadığının altını çizmekle birlikte kısmi iyileştirmeler yapmak mümkün. Bunun yegane yolu insalığın parçası olduğu doğayı korumaktan geçer.
“Madene inat yaşasın hayat” sloganı, tam da bu noktada bir direniş çağrısıdır. Vahşi madenciliğe karşı doğayı savunan her ses, her eylem büyük önem taşıyor. Kaz Dağları’ndan İkizdere’ye, Cudi’den Artvin’e, ülkenin dört bir yanında halkın doğa mücadelesi sürüyor. Bu mücadeleler, sadece o bölgedeki ormanları veya dereleri korumuyor; aynı zamanda Türkiye’nin geleceğini belirliyor.
Hükümetlere, şirketlere ve karar alıcılara düşen sorumluluk açıktır:
Sivil toplum, bilim insanları, gençler ve doğa savunucuları ise bu politikaları talep etmek, denetlemek ve gerektiğinde yargı yoluyla engellemek zorundadır. İklim kriziyle mücadele, doğayı korumakla başlar. Doğayı feda ederek ne iklimi kurtarabiliriz ne de insan hayatını.
Gelecek nesillere yaşanabilir bir Türkiye bırakmak istiyorsak, bugün doğadan yana tavır almak zorundayız. Çünkü doğa, bizim en büyük sigortamızdır. Onu yok etmek, insanlığı yok etmektir .
Madene inat, yaşasın hayat!
Doğayı korumak, iklimi korumaktır. İklimi korumak ise geleceği korumaktır.
;){kind=link}
Yorumlar (0)