Ahmet Telli’nin Mektubu ,Selçuk Kozakçı’ya İki Ay sonra ulaştırıldı
O mektup, bir yaz sabahının henüz uyanmamış sessizliğinde kaleme alındı. Pencerenin önünde oturan el, kâğıda yaslanırken dışarıda rüzgâr yaprakları usulca savuruyordu. Silivri’nin soğuk duvarlarına doğru yola çıkacak olan o satırlar, son tedavi gününün yorgunluğunu taşıyordu. Kemoterapinin ardında kalan beden, artık biraz daha hafiflemişti; iyileşmeye dair ince, kırılgan bir umut satırlara sızmıştı. Kalem kâğıda dokunurken acele etmiyordu belki, belki de her kelime kalan zamana bir selam gibiydi. Gönderen, alıcının yüzünü göremediğini biliyordu. Yine de yazıyordu. Çünkü bazı sözler, yüz yüze söylenemese de kâğıda dökülünce daha kalıcı oluyordu.
Aylar sonra, hapishane koridorlarının tozlu ve nemli havasında zarf açıldığında, gönderen artık yoktu. Temmuz’un onuncu günü, o satırların sahibi sessizliğe karışmıştı. Mektup ise, gecikmiş bir veda gibi, alıcısının eline ulaştı. Dijital çağın ışık hızındaki mesajları, anlık bildirimleri, saniyeler içinde uçuşan kelimeleri arasında, kâğıda yazılmış bir sesin bu kadar uzun yol alması, bir tür direniş gibi duruyordu. Sanki kelimeler, engelleri aşmak için kendi ritimlerini, kendi sabırlarını bulmuştu. Bir mektubun gecikmesi, yalnızca bir idari aksaklık değildi belki de; kelimelerin gücünden duyulan çekincenin sessiz bir yansımasıydı.
Devrim Sanatın Yatağı ve Yatakçısıdır
Sanatçıdan korkulur, çünkü onun sözü duvarları delip geçer, taşları bile yumuşatır. Devrimciden korkulur, çünkü onun duruşu karanlığı aydınlatır, zincirleri görünür kılar. İkisi bir araya geldiğinde ortaya çıkan şey yalnızca bir mektup değil, bir çağrı, bir hatırlatma, bir direniş notu olur. Çernişevski’nin satırları bir zamanlar nasıl umut olmuşsa, nasıl yeni bir dünyanın kapısını aralamışsa, bu satırlar da belki bir yüreğe dokunur diye mi çekinildi? Belki de korkulan şey, kelimelerin zincirleri gevşetebileceği inancıydı. Sanat, devrimin yanına yaslanır; devrim ise sanata kucak açar. Birinin soluğu diğerinin ateşini büyütür. Bu yüzden, bir şairin hapishanedeki bir avukata yazdığı satırlar, yalnızca kişisel bir selam değil, ortak bir belleğin parçası haline gelir.
Oysa yasaklar ne kadar sıkı olursa olsun, tarihe düşen izler silinmez. Sümer tabletlerindeki işaretler gibi, bu mektup da bir mihenk taşına dönüşür. Zamanın tozu altında kalsalar bile, bir gün yeniden okunurlar. Çünkü insan unutmamak için yazar; unutturmamak için de okur. Gecikmiş bir mektubun içindeki iyileşme haberi, artık bir veda notuna dönüşmüştür. Ama o veda yalnızlığı değil, dayanışmayı taşır. Hapishane duvarlarının ardında okunan her satır, dışarıdaki bir yüreğin hâlâ attığını, hâlâ umut ettiğini, hâlâ yazdığını hatırlatır. Ve o hatırlatma, en sessiz anlarda bile en güçlü ses olur.
Belki de asıl korkulan şey budur: Kelimelerin zamanı ve mesafeyi aşarak hâlâ bir arada olduğumuzu fısıldaması. Bir şairin son satırlarının, bir avukatın elinde titreyerek açılması. O titreyişin, yalnızca kâğıdın değil, yılların yorgunluğunu da taşıması. Ve o yorgunluğun içinde, hâlâ direnen bir ışığın parlaması. Mektup gecikmiş olabilir. Ama kelimeler asla geç kalmaz. Onlar, kendi zamanlarında, kendi yollarında, mutlaka ulaşırlar. Ve ulaştıklarında, yalnızca bir haber değil, bir miras bırakırlar.
;){kind=link}
Yorumlar (0)